Beste en lieve mensen

Een gesproken woord is als de wind.

Voor je weet, waar het vandaan komt, is het al weer weg.

Een geschreven woord is als een golfje op het strand,

het ritme gaat eeuwig door, zolang er maar STRAND is. 

Een zaak voor een....

Met een harde klap viel het portier van de auto dicht.
Hij holde naar de voordeur en stopte. Hij zocht zijn sleutels, maar door zijn haast was hij die verloren. Hij zag ze liggen en raapte ze op. Bij deze beweging trof hem het koperen bord naast de voordeur en hij las met gepaste trots

S. Vanco & Z. Nabs,
advocaten.
Z (voor Zeno) Nabs, dat was hij !!
Het bord was kersvers, want het was maar een maand geleden toen zijn vrouwelijke collega hem vroeg, met haar een zakelijk verband aan te gaan in haar nieuwe praktijk.
Hij glimlachte tevreden. En kon zo eindelijk naar binnen.

> Hallo, Helga, goede morgen!
> Ook goede morgen. Wil je al koffie ?
> Ja graag. En het afsprakenboek voor vandaag.
Helga was al zeer lang gewend met deze wensen, er had zich na haar eerste baas, Dr. Renz niets veranderd. Dit was al de vierde werkgever en nu nog wel twee tegelijk! En beiden hadden ook graag dit oude ochtend-programma, indien mogelijk, natuurlijk.
Voordat Helga binnen kwam was er al de lucht van verse koffie!
> Je hebt vanmorgen maar een geval. Zou best kunnen zijn, dat het er een is van die...
En zij klakte met de tong.

»Een van die« was zijn uitvinding. Om een markt te veroveren en voor de nieuwe onderneming reclame te maken had hij zijn confrater voorgesteld, dat hij die klant gratis zou helpen gedurende de eerste vier maanden, die hem een ongewone, vreemde of abnormale zaak zou aandragen. Dat was mogelijk, omdat hij verantwoordelijk was voor civiele procedures, een nieuwe tak van dit al lang bestaande advocaten-huis. Zo wilde hij er wat meer bekendheid aan geven. Hij kon dit zich veroorloven, omdat hij door het behalen van zijn titel recht kreeg op de erfenis, die zijn enkele jaren eerder overleden grootmoeder hem had nagelaten. Daarbij kon hij deze som ook nog eens van de belastingen aftrekken!! Terwijl zijn partner haar praktijk gewoon zonder enig risico zelf zou kunnen blijven voeren.
Voordat ze het kantoor van de baas verliet zei ze nog
> Ik heb natuurlijk nog geen stukken in het dossier, dus kan ik ook niet geven! Ik weet alleen dat de cliënte een vrouw is, wier stem niet al te oud klonk! Zij gad niet aan, waar het over ging, maar zei wel, dat het zelfs voor een oudere advocaat al een »rare zaak« zou zijn! Ik wens je veel plezier met haar!

Hij had zijn koffie net op, toen Helga op de deur klopte. Zij deed hem zelf open om een echt nog jonge vrouw binnen te laten. Ze bleef achter deze in de deur staan. Als gebruikelijk!
Daarom vroeg hij de dame
>Drinkt u ook een kopje koffie mee?
Zij knikte bevestigend en Helga verdween.
Hij nodigde zijn cliënte uit in een van de leren fauteuil plaats te nemen. Voor ze ging zitten, trok zij haar dunnen zomermantel uit.
Zo kreeg Zeno tijd om haar eens goed op te nemen. De meest normale dame, die je kunt voorstellen! Niet groot en niet klein, niet dik en niet mager, niet blond en niet zwartharig. Ze droeg geen duidelijk dure kleding, maar wel naar de laatste mode, niet te opzichtig, als kon je goed zien, dat ze geen non was!
Zijn eindconclusie nu was
> Haar geschiedenis moet wel een heel goed verhaal zijn, of zij betaalt het normale tarief!
Ondertussen dronk zij haar koffie, die Helga voor haar op de tafel gezet had.
> Ik ben Leonora Lefkuckel. Ik hoop, dat u mijn verhaal zult geloven, al helemaal, wanneer we twee uur verder zijn.
Hij kon er niets aan doen spontaan op zjn horloge te kijken!

>Mijn geschiedenis begon 15, 16 maanden geleden. Toen was ik nog samen met mijn toenmalige man Horacio Obit. Hij is professor Slavische Talen in Berlijn, waar we toen ook woonden. Horretje, zoals ik hem noemde, had een hobby, zeg maar passie ! Muziek! Geen voorkeur voor welk instrument dan ook. Maar... de muziek moest wel zeer speciaal zijn! Deze hobby was ook op de uni bekend. Een van zijn studenten had als tweede vak muziekgeschiedenis gekozen. Hij maakte deze studie af met een dissertatie over de geschiedenis van het vioolconcert en het 6e pianoconcert van Ludwig van Beethoven. Die hetzelfde zijn, maar drie keer werden gecomponeerd.
Hierna bleef mijn man met de jongeman in contact en werd zelf getuige bij diens huwelijk. Naderhand maakte hij er de grap van, dat het jammer was, dat het jonge paar niet tot die volksstammen behoorde, waar de gewoonte bestaat, dat de getuige van de bruidegom de eerste nacht bij de bruid moet slapen! Nu mag ik er niet eens aan denken !
De jongeman kreeg een betrekking bij de radio, afdeling Klassieke Muziek.
16 Maanden geleden belde hij mijn man op, net voor we zouden gaan eten. Gedurende de maaltijd zei mijn man er niets over. Daarna dronken we koffie en keken we televisie.
Ofschoon we naar de uitzending keken zei hij op een gegeven ogenblik
> Volgende week vrijdag neem ik een snipperdag!
Meer niet.
Maar terwijl hij zich bij het naar bed gaan stond uit te kleden begon hij te vertellen
> Heb jij alles gehoord van ene Norma, Linda of Lucia Semprevia ?
Ik antwoordde, dat ik geen van drie namen kende. Noch dat ik enig idee had, wie of wat zij zou kunnen zijn.
> Wel, zij is een nieuwe ontdekking. Een wonderkind op de klarinet. Maar een met een bijzonder opvatting! Er zijn al zoveel uitstekende en bekende klarinettisten, dat er niemand op haar zit te wachten. Omdat ze ook muziektheorie studeert, heeft ze bedacht, dat ze iets ongewoons moest aanbieden, iets waar niemand mee rekent. En ze begon klarinetconcerten te schrijven. De oorspronkelijke orkestpartijen liet ze ongemoeid, maar alle solo-instrumenten, bij voorbeeld een viool of een dwarsfluit, bewerkte ze voor klarinet. En studeerde deze dan in. Zo zouden orkesten geen moeite hebben haar uitvoeringen te begeleiden. Haar leraar hoorde hiervan, recenseerde haar werk en een dirigent las de recensie. Hij nodigde de jonge vrouw uit en stelde haar voor samen met zijn orkest een uitvoering te verzorgen van een van haar bewerkingen. Het eerste was het gitaarconcert in D van Vivaldi. En nu komt er een radio-optreden. Met het.. jawel vioolconcert van van Beethoven. Dus in feite een vierde visie! Voor klarinet en orkest.
Onze lieve vriend vertelde me dat, zodat ik de uitzending op de band zal kunnen opnemen. Jammer voor hem werd hij op de bewuste dag weggeroepen, maar niet nadat hij zijn apparatuur in orde had gebracht, zodat de opname gewoon zou kunnen doorgaan.
De dag erna was ik ook thuis en Horac verdween na de ochtendkoffie in zijn kamer om de band af te luisteren. Omdat hij dat altijd via zijn hoofdtelefoon doet, hoorde ik niets. En toen beleefde ik iets zeer ongewoons.
Na een uurtje kwam Horac zijn kamer uit. Spier en spierwit! Hij trilde als een blad aan de boom in de storm. En zei niets.
Ik vroeg twee, drie keer wat er aan de hand was. Nog zwijgend nam hij mijn hand en trok me zijn kamer in. Ik ging zitten en hij schakelde de radio in.
Ik hoorde de laatste tonen van de bekende muziek, als je maar niet op het instrument let!
Na een stormachtig applaus volgde de normale aankondiging. Ik begreep er niets van, maar bleef rustig zitten. Horac bewoog zich niet.
Toen klonk op eens een totaal andere stem.
>Om de uitzendingen te besluiten volgen hier nog het weerbericht voor morgen de 26e augustus. Net als vorig jaar houdt de warme zomer aan. Morgen wordt het tot 22 graden warm in het noorden van het land. En dan volgen nu nog in de herhaling de uitslag van de lotto-trekking van vanavond.
En er volgende de zes getrokken getallen met de premie-numers.
Zeno onderbrak haar en hij vroeg
> Maar, maar, dit gebeurde toch vorig jaar ? Dat kan toch niet ! Hoe wist men toen, wat het weer van vandaag hier zou zijn ? Ze kunnen toch nooit langer dan 3 weken vooruit voorspellen?
Zij antoordde
>Dat was ook voor ons een raadsel. We begrepen er niets van. Maar toen we in bed stapten, toen drong in eens tot ons door:
het tweede bericht betrof de Lotto-uitslagen. We weten nu de getallen, die volgend jaar in de Lotto getrokken zullen worden!
We schaterden van het lachen. Noch ik, noch Horac hadden ooit meegedaan in de Lotto
want we hadden geen vertrouwen in dit soort van geluk. Voor we in slaap vielen, dachten we, dat we deze hele gebeurtenis maar het best konden vergeten.
Maar iedere keer, wanneer hij die band beluisterde, hoorde hij ook die uitslagen. En dacht dan aan wat we woordeloos hadden afgesproken. Maar op het laatst was hij het zo zat, dat hij het concert naar een andere band kopieerde, behalve de laatste informatie. Die van het weer en van de Lotto.
Maar wat gebeurde er een half jaar later ?<<<
Nu kwam Helga binnen met een nieuw rondje koffie. Mevrouw Lefkuckel vroeg, of ze een sigaret mocht opsteken, maar dat had Zeno liever niet.
Hij had er geen idee van, wat hij met dit hele verhaal aan moest, waar dat op zou uitdraaien.
Het was echt ongelooflijk. En, zij had nu al aardig recht op een gratis advies, of behandeling! Zelfs als ik nog niet weet wat de clou van het verhaal is.

Voordat ze haar verhaal hervatte legde mevrouw haar ene been over het ander en de lange dunnen japon gleed van elkaar. Zo kreeg hij uitzicht op een paar prachtige benen, die niet bij de knieën ophielden.
> Wij gingen scheiden ! Tijdens een buitenlandse reis met een collega had ik echtbreuk gepleegd. Horac ging zich steeds verder in zijn werk verdiepen en verwaarloosde mij als vrouw. Het echte drama begon, toen mijn collega zijn vrouw buiten de deur zette en echtscheiding aanvroeg. Hij vond voor haar een appartement, maar kon niet zonder de zorg van een vrouw leven. Zo verhuisde ik naar zijn woning. Horac weigerde mij een cent te betalen, maar daar leed ik niet onder. Mijn salaris was een aardig sommetje.
Tot ik drie maanden geleden mij die affaire met de Lotto herinnerde! Ik bezocht Horac om een paar zaken door te praten en toen hij op de wc was, heb ik de band gestolen waar de getallen van de Lotto op stonden. Ik ging naar een Lotto-bureau en vulde een formulier in. Ik wilde geen opzien baren met alle rijtjes gelijk in te vullen en beperkte mezelf tot een vak. Met de bekende nummers, natuurlijk!
Dat ene rijtje gaf niets ! Ik was toch de enige met »alles goed«, dus maakte het niet uit of ik een of 5 vakken goed had ingevuld. Alles was voor mij. En Horac had er geen idee van!
Leonore pauzeerde even kort. En Zeno begreep nog steeds niet, waarom hij in actie zou moeten komen. Maar toen kwam de apotheose!
>Twee weken geleden ging ik naar het bureau om mijn »alles goed«- rijtje te laten uitbetalen. Maar in plaats van het hele bedrag kreeg ik maar een klein deel van de totale som. Natuurlijk kon ik geen nadere informatie daar krijgen. Want de uitbetalingen zijn altijd strikt geheim om de privacy te waarborgen. Maar toen kwam drie dagen later een krant met een opzienbarend nieuwtje. Lees zelf maar !

>>Grote Prijs in de Lotto ! Een landgenoot, die zei altijd de zelfde getallen op zijn biljetten in te vullen had, had nu geluk gehad. Hij, of zij had nu 12 goede rijtjes met gelijke getallen ingevuld en zo een enorme som verdiend.
De vrouw nam de krant weer terug en ze vroeg hem
>U begrijpt onmiddellijk net als ik, wie die gelukkige winnaar moet zijn. Mijn ex!
En ik vraag u, wat kan ik nu nog doen ?
Zeno zweeg nog even, nadenkend.
Toen antwoordde hij

> Net als uzelf vind ik het een gecompliceerde zaak! Ook voor mij niet zo voor de hand liggend. Ik zal een en ander in mijn boeken en in rapporten over mogelijk soortgelijke kwesties na moeten gaan. Ik stuur u een uitnodiging voor een volgende gesprek. Maar - en dit is belangrijk - heb biet een te grote hoop dat u een financiële tegemoetkoming zult kunnen afdwingen. U begrijpt met mij, dat een dertiende van de totale som een enorm bedrag kleiner is dan de gehele opbrengst. Maar dat, uw, dertiende deel omvat altijd nog 1,2 miljoen marken. En dat is toch ook een leuk sommetje!.
Toen Leonora Lefkuckel weg was, kwam Helga de kamer binnen.
Zeno zei > Ik ben bang, dat ik hier een van de echte »gratis« zaken op tafel heb liggen !!
Maar ik heb geen goed gevoel op een goede AFLOOP voor haar ! Op de eerste plaats, omdat het »medeweten« alleen strafbaar kan zijn in de handel in aandelen en zo. En zelfs in dat geval, moet je er van uitgaan, dat rechters de geloofwaardigheid van het hele op zich al ongelooflijke verhaal niet zullen aanvaarden. Als haar ex verder blijft zwijgen, zal hij niet met de belastingen gaan strijden. Want dan weet de hele wereld, dat hij de ontvanger van het enorme kapitaal geweest is.

Na twee weken was mevrouw Lefkuckel opnieuw in de kanselarij.
Nadat ze was gaan zitten, had Zeno alleen de mogelijkheid om richting hemel te kijken.
Zij was zo gaan zitten, dat nu ook haar zeer krap bemeten lingerie in beeld was. En hij kon beoordelen, dat haar collega niet alleen vanwege haar kapitaal een goede greep gedaan had.

> Ik heb niet kunnen ontdekken, dat een ander dan uw ex ook uit de winst heeft meegedeeld. Dus over de zaak zelf zal ik niet kunnen praten of enige actie op ondernemen. ook dat is niet mogelijk. Een onbekende aanklagen omtrent misbruik van kennis, dan wel bedrog. Uw kennis in deze is net zo als zijn kennis. Is dat van u te aanvaarden, dan is het hetzelfde met dat van hem.
Ik kan u alleen zeggen, dat u wel het bedrag, dat aan mijn werk verbonden is, hebt verdiend en daar krijgt u dus geen rekening voor!
Het gaat u verder goed !

Leonora stond op. Trok haar rok weer omlaag tot eerbare hoogte en werd, zoals het hoort en gebruikelijk door Helga naar de uitgang geleid.



Een vreemde familie...

Een vreemde familie...
voorjaar 1992
K.Orido



Jan Bomm was directeur van een fabriek, waar men stoffen weefde, verfde en bedrukte.
De fabriek deed het goed, de handel bloeide.
Jan was dik tevreden, alleen het feit, dat hij, 44 jaar oud zijnde al vijf jaar als weduwnaar door het leven moest viel niet mee.
Peter, zijn zoon deed het ook goed. Hij was juist als arts afgestudeerd. Zijn vader was erg gelukkig daarmee. Zijn zoon had zo zijn best gedaan, dat hij met 24 jaar dit al voor elkaar gekregen had.
Maar Jan had op de zaak wel een probleempje. Zijn secretaresse, die zwanger was, had aangekondigd, dat ze na de bevalling thuis wilde blijven om voor haar kindje te zorgen.
>Ja, ik ben zo ouderwets, dat ik pas weer terug wil komen, wanner de kleine op school zal gaan.
Zo bleef Jan met een vacature achter, die echter al gauw werd opgelost! Het resultaat mocht zich laten zien!~
Een jongedame van 19 jaar kwam het kantoor opvrolijken en na drie maanden kon Jan vaststellen, dat hij een perfecte keus had gemaakt.
De jongedame had juist haar middelbare studies afgerond en nu ging ze drie keer per week naar een avondcursus in de Hogeschool voor secretaresse. Boekhouden en steno had ze op de middelbare school al geleerd.
Twee keer had Jan haar niet op kantoor getroffen. Hierdoor kwam hij er achter, dat in de fabriek zelf een nichtje van haar werkte.
Het werk beviel Elfride uitstekend. Haar naam zou ook >uit de koelkast< kunnen betekenen, maar daar was ze al enige tijd uit!
De laatste maand op school had ook een »dolle dag« betekend, waarbij de leerlingen de leiding van de leraren over mochten nemen. Op die dag waren ale meisjes al negerinnen geschminkt, de jongens kwamen als piraten verkleed. Toen de meisjes ‘s middags onder de douches stonden om de huidverf te verwijderen, overvielen de jongens de was ruimten, stormden naar binnen en gingen ook onder de douches!
Elfride vertelde het hele verhaal later aan haar moeder, want daar had ze als enige dochter, zonder vader een zeer goede relatie mee. Anna Bon was 38 jaar en weduwe.
> Maar, mam, ik ben nog steeds maagd hoor !
De tweede keer, dat ze haar nichtje in de fabriek op zocht gebeurde er een klein ongelukje. Een pot met blauwe verf viel om en over het lichtgele bloesje van Elfride.
Het was helemaal haar geluksweek niet! Twee dagen eerder miste Jan het kopje koffie, dat zij hem aanreikte. En de koffie vloog over haar witte jurkje. ‘s Middags haalde zij een enorme ladder in haar nylons.
Haar moeder raadde haar aan een extra stel kleding mee naar de zaak te nemen, zodat bij verdere ongelukken zij in ieder geval de rest van de dag niet voor gek, of nog gekker, zou hoeven te lopen.
In de herfst moest Jan twee dagen naar Parijs. Het weer was regenachtig. Elfride, een sportieve meid, was om zeven uur al van huis gefietst. Bij aankomst voelde ze zich als anders op zondagmorgen, wanneer ze altijd ding zwemmen, door en door nat!
Dank zij de raad van haar moeder besloot ze zich direct even om te kleden. Eerst ging ze naar een douche in de fabriek om een baddoek te halen. Terug op kantoor sloot ze zich op in de directiekamer. Staande op het warme, hoogpolig tapijt trok ze haar natte kleren uit, die ze in de waskom smeet. Ze schoot in de lach, want haar zwarte panty kwam er maar half in terecht en begon een meertje op de grond te lekken. Net toen ze zich met de baddoek had afgedroogd hoorde ze gerommel aan de deur.
Ze schrok er best van! De directeur was vanmorgen vertrokken en daarom verwachtte ze nu niemand hier aan de deur voor 9 uur. Maar de directeur kwam wel naar binnen!!
Door een snelle beweging probeerde ze zich met de baddoek te bedekken maar, ook door de schrik, lukte dat maar half. Een borst en de bovenkant van haar buik werden door de doek bedekt!
>Nee me niet kwalijk, stamelde de totaal onthutste directeur Jan.
>Ik hoef alleen maar een paar documenten nog bij me te steken en dan ben ik weg! Tot vrijdag!
En terwijl hij langs Elfride liep, trok hij de baddoek zover omhoog, dat die tenminste nu ook haar buik bedekte. Twee minuten later was het of er niets was gebeurd.
Dit voorval vertelde Elfride niet aan haar moeder!!

Er gingen enkele maanden voorbij en Jan en Elfride raakten verliefd op elkaar! En toen werd ze door Jan uitgenodigd mee naar de Beurs van Parijs te gaan. Zij moest voor Jan in een hotel twee kamers reserveren, maar daar maakte ze, zonder iets te zeggen, een kamer van!
Een verrassing bij aankomst in Parijs.
○ ○ ○


Peter was niet blij, dat zijn vader weer een echtgenote zou krijgen, die dan nog zo’n 25 jaar jonger was dan hij.
De reactie van moeder Anna was totaal anders! Zijzelf wilde die man wel hebben, die veel te oud was voor haar dochter. Was zij zelf dan ook niet vrij ? Zonder iets tegen Elfride te zeggen belde ze naar Jan, wiens enige hobby de Duitse Literatuur was en vroeg hem haar een belangrijk boek te lenen. Jan vond het leuk op deze manier iets voor zijn aanstaande schoonmoeder te kunnen doen. Hij had alleen geen tijd en daarom vroeg hij Peter, of die dat boek bij Elfride’s moeder even langs wilde brengen.
> Dat boek is duur genoeg, wees er dus zuinig mee! Je kunt mijn auto wel even gebruiken, want ik reis toch met de trein.
In tegenstelling tot zijn vader was er Peter alles aan gelegen, om er als 24 jarige arts wat ouder uit te zien. Zo heb je al wat makkelijker toegang tot je toekomstige patiënten. Jan vond, wanneer je de veertig bent gepasseerd, je er best wat jonger uit mag zien, vooral wanneer je en veel jongere verloofde hebt!

De volgende dag ging Anna, direct nadat Elfride naar de zaak was in bad gegaan, bleef extra lang van het warme en geparfumeerde water genieten. Toen ze zich bijna had afgedroogd, hoorde ze de deurbel. Vanachter het gordijn keek ze naar beneden en zag een pracht van een auto staan. Glimlachend schoot ze haar badmantel aan.
Toen ze de buitendeur open deed, zag ze een jeugdig ogende man staan, die met prettige stem tegen haar zei
> Hier is het boek, waar u om gevraagd hebt!
Hij draaide zich om weg te gaan, maar haar stem hield hem tegen.
>Ik heb binnen twee minuten koffie, moet me alleen nog even afdrogen!

Peter ging naar binnen, nam plaats en hoorde water lopen in de keuken. Vijf minuten later kwam Anna de kamer weer in en zette twee kopjes op het salontafeltje.
Hierdoor merkte Peter, dat ze zich nog niet had aangekleed. Haar »tweeling« leed kennelijk een beetje vanwege de warmte. En toen ze met beide handen, terwijl ze op de bank plaats nam, haar kapsel omhoog stak, zag Peter, dat ze ook nog geen gelegenheid gehad had een slipje uit te zoeken. Hij kreeg een kleur, maar dat kon ze niet zien, want ze kwam naast hem op de bank zitten.
Drie uur later stond de mooie auto daar nog voor de deur!

Omdat Anna ‘s avonds nog geloofde, dat haar nieuwe geliefde Jan geweest was, zweeg ze tegenover Elfride. Die het verhaal dan wel van Jan zou horen. En Peter zweeg eveneens, omdat hij niet zeker was, of hij nu de liefde bedreven had met Elfride of met de moeder van Elfride.
Zo werd niemand iets wijzer over de laatste stand van zaken.
▾ ▾ ▾


Na zes weken kondigde Elfride thuis aan, dat zij en Jan twee maanden later zullen trouwen. Zij vroeg haar moeder, of zij haar aan Jan mocht voorstellen. Anna schrok hevig, ze was geschokt! Onmiddellijk weigerde ze Jan voor hun huwelijk te ontmoeten !
Deze belofte bereikte Elfride op het juiste ogenblik.
Want twee weken later bleek dat bij Anna de menstruatie gestopt was ! En dat verplichte haar eens flink met Jan te gaan praten. En hem te zeggen, dat hij dat huwelijk met Elfride maar uit z’n hoofd moest zetten.
Hij zou vader worden ! En met haar trouwen.
‘s Avond reed ze de auto de garage uit, nadat ze tegen Elfride had gezegd nog een afspraak met een kennis te hebben. Twintig minuten later belde ze aan bij Huize Domm. Het duurde even voor de deur open ging.
Peter stond in de deur en keek Anna strak aan. Ook zij zweeg. Zij was wel de eerste, die reageerde. Ze duwde hem opzij en vroeg> Is je zoon ook thuis ? Ik moet eens een hartig woordje met hem spreken.
Peter stamelde perplex
>Ja, de zoon is thuis, maar mijn vader is er niet!
Hij had nauwelijks het laatste woord gezegd of het kon het totaal slappe lichaam van Anna opvangen.
Voorzichtig legde hij haar op een bank in de salon. Snel ging hij naar de badkamer, waar hij twee doeken nat maakte en ging terug de salon in. Anna lag nog op de bank. Langzaam maakte hij haar japon los en begon met de twee vochtige doeken haar lichaam te betten. Anna opende haar ogen, zag het gezicht van Peter en vergat haar boodschap. Zij dacht eraan, wat ze ooit eens gehoord had.
Er kon een spontane abortus optreden, wanneer men een te krachtig liefdesspel in de eerste weken van de zwangerschap zou beleven! Hier zou Peter een rol kunnen vervullen.
Een uur later toen Peter opnieuw bezwoer, dat hij de zoon en niet de vader was, stond ze zwijgend op. Ze ging naar boven, de badkamer in, gebruikte bad en toilet en ging terug naar beneden. Hier kleedde ze zich weer aan, na Peter gevraagd te hebben, of hij haar bh even wilde vastmaken en de rits van haar japon wilde sluiten.
Zo gebeurde het twee maanden later. Er werden twee huwelijke in de families gesloten.
Anna Bomm werd Mevrouw Peter Bonn kaj Elfride Bomm werd zo Mevrouw Jan Bonn.
Zo was het ook dat Anna een schoonzoon kreeg, die tevens haar schoonvader was.
En Elfride kon haar moeder ook als schoondochter beschouwen.

Dat was begrijpelijk, maar de geschiedenis ging door.

Anna en Peter kregen een tweeling, twee flinke zonen, Hans en Antoon. Het ging hen net zo goed la hun ouders.

En voor Elfride haar jubileum vierde had ze Jan een zoon en twee dochtertjes geschonken.
Maar hij had drie beurten nodig voor dit resultaat.

Toen was de familie werkelijk compleet !
▾ ▾ ▾
Toen Jan zijn zeventigste verjaardag vierde droeg hij de fabriek over aan zijn zonen Hans en Antoon. Het moest een intiem feest worden.

Toch waren er aanwezig
Zijn vrouw en hun zoon, dus zijn schoondochter en zijn schoonvader
Zijn schoonmoeder en zijn zoon, dus zijn schoonzoon en zijn schoonvader
Zijn twee zwagers en zijn twee neven
Zijn drie kinderen, dus ook zijn drie kleinkinderen.

Toch zaten er maar negen personen aan tafel!

Eet smakelijk en nog veel jaren voor jullie allemaal!

PS
Ik hoop, dat jullie geen rekenmachine nodig hadden !







Het Weerzien ... deel 2

Ga eerst naar deel 1 hieronder.


Het Weerzien... (2e deel)
Maar na tien minuten was hij al weer terug. » Ik heb een lichtblauwe auto met een Belgische nummerplaat in het centrum gezien.«
Zijn stem klonk ongerust. » Ik vraag me af wat een Belgische auto in ons stadje moet ?« » Was het een Japans merk ?« » Ja, een Suzuki!«
Daniela schoot in de lach » Dan ken ik de chauffeur. Ik moet zeggen, de chauffeuse, want het is mijn moeder ! « Fabio was bang, dat het meisje zijn schrik zou bemerken.
Daarom verliet hij de tuin en ging hij weer te voet naar het centrum. Toen hij na een uurtje terug kwam, hoorde hij onder de pergola twee vrouwen hartelijk en vrolijk lachen.
» Het idee, dat jij deze tuin en dit huis zo goed kent is voor mij het toppunt ! Woonde hier vroeger een oom van je ? « » Nee, « antwoordde een oudere stem » dit zijn de tuin en het huis van de buren van mijn ouders!« » Dat kan niet ! Dat is onmogelijk ! Fabio woont hier al vijftig, zestig jaar!«
Fabio, die nu het huis uitkwam zag de schrik op het gezicht van de oudere vrouw. » Is hij die dirigent uit Wenen, van twee maanden geleden ?«
Haar dochter stelde een tegenvraag, alsof ze haar moeder niet had gehoord.
» Wil je beweren, dat mijn beschermer jouw oude buurjongen is ???«
Het antwoord schokte de jonge vrouw een beetje.
» Ja!«, klonk de scherpe stem van haar moeder, »» en vanavond ga jij met mij mee naar Bologna, waar we in een hotel zullen slapen en morgen reizen we richting België !!«
Het gezicht van Daniela was nu nog roder dan dat van haar moeder. Toch zag Fabio, dat ze moeite deed zich te beheersen.
Het duurde een paart minuten voor ze wat kon zeggen.
» Mamma, luister nou eens alstublieft ! Ik ben 24 jaar, ik woon zelfs niet meer thuis. En hier probeer je me te behandelen als een klein kind. Behalve dat, ik ben hier al zes dagen in huis en ik heb hier heerlijk kunnen werken en mij ontspannen. Mijnheer Scuzioni doet veel moeite voor me een goeie carrière op te bouwen. Hij heeft me beloofd me bij verschillende belangrijke muziektheaters te introduceren, waar hijzelf ook gedirigeerd heeft. Ik hoop nog erg lang, ook na jouw dood viool te kunnen spelen. Zelfs dan, ik bid de Goede God, dat dat nog jaren duurt. Het is mijn zaak om die hulp aan te nemen, die ik kan krijgen om mijn idealen te bereiken. Dat snap jij toch wel, hoop ik ?«
Fabio bewoog, uit zicht, zich nog steeds niet. Hij zag dat de ogen van Ornela vol tranen stonden. Zij droeg nu een korte mantel, die voor Italië nu zeer geschikt was. En onder de gele stof met grote oranje bloemen kon hij zien, hoe sterk haar lichaam nog steeds was! Maar de ogen, die waren lang zo fel niet meer, als hij ze eens had ervaren. Hij begreep nu veel van haar verblijf in Wenen.
Terwijl hij naderbij kwam lopen ging Daniela met haar rede verder
» In Wenen was hij erg vriendelijk voor mij. Alleen om zijn plezier gaf hij mij een grote kans te tonen wat ik in mijn mars heb. Ofschoon het zijn afscheidsfeest was deed hij mij alle eer toekomen, een onbekend Belgisch meisje. Hij maakte me duidelijk hoe groot mijn talent is, groot genoeg om van mijn hobby mijn vak te maken ! Hij had geen enkele belangstelling voor mij, voor mijn lijf. En ook in de afgelopen dagen was hij als een ideale vader voor mij. Zonder me als een kind te behandelen, zoals jij nog ieder keer wil doen. We spraken over de toestand in Europa. Hij stelde dat hij vriend van iedere Duitser zou kunnen zijn, maar nooit van alle Duisters ! Hij heeft veel vrienden en kennissen in Polen en Tsjechië.«
Spottende vroeg haar moeder » En hoe denkt hij over de bewoners van die landen?« Daniela deed of ze de spot niet hoorde en ging er serieus op in.
» De vriendschap van Polen is net als vuurwerk. Prachtig, soms intiem, vurig, zeer bont van kleur. Maar net als bij het echte vuurwerk, het duurt maar even ! Zelf zeggen ze, dat ze het altijd weer makkelijk kunnen herhalen ! Tsjechen - en Slowaken kennen een andere vriendschap. Die begint als een vuurtje, dat iedereen met liefde verzorgt. Maar de volgende morgen is het nog net zo vurig en warm als de avond ervoor. Je kunt het daar voor alles gebruiken. Maar als het eenmaal is gedoofd, dan zal men erg veel moeite moeten doen, om een relatie opnieuw te beginnen. Ik ben ervan overtuigd, dat wat hij erover zei, zijn vaste overtuiging was en ik kon zijn beeldspraak goed begrijpen.
» Ben je er van overtuigd, dat hij het over vriendschappen had en geen liefdesrelaties beschreef?«
» Zeker niet,« was haar antwoord » de maestro houdt niet van vrouwen. Nog beter. Hij is bang voor vrouwen, achting heeft hij wel voor ze, maar al zou ik als Delila voor zijn ogen dansen, dan zou hij alleen maar kunnen applaudisseren !«
en wat zachter en als grapje » ik geloof dat hij zelfs al geen man meer is !«
Haar moeder vroeg niet verder.

Fabio vond, dat hij zich nu wel kon vertonen. Hij groette de oudere dame beleefd, toen Daniela haar voorstelde. Zij liet op geen enkele manier merken, dat ze elkaar al zo lang kenden. Toch voelde Daniela de spanning die was ontstaan, zonder dat ze er een verklaring voor vond. Het idee, dat haar moeder zo makkelijk de richting en de weg naar dit kleine stadje had kunnen vinden, kwam pas 's nachts bij haar op. Ze ging haar boven om wat te drinken en de wc te gebruiken.
Toen voelde ze zich wat rustiger, maar dat duurde maar een minuut.
Toen ze de deur achter zich dicht deed en terug de logeerkamer wilde ingaan, zag ze tot haar grote schrik door het niet doorzichtbare raam van de slaapkamer van de maestro het silhouet van haar moeder!! Ze stond als door de bliksem getroffen. Ze had nooit gedacht, dat haar moeder hier in huis zou blijven voor de nacht.
Ze zou toch wel een kamer in een hotelletje gevonden hebben ? Maar waarom zou ze nu in de slaapkamer van haar gastheer moeten zijn ?
Het enige antwoord kon zijn, dat die twee elkaar van vroeger moesten kennen !!!

Zij had al afgesproken, dat ze met haar moeder per auto naar België zou terugrijden voor het einde van haar vakantie. Nu dacht ze er over haar, op weg naar huis in een of ander hotel onderweg haar moeder te laten opbiechten, wat de hele waarheid is.

Daniela was 's morgens het laatst op. Zij voelde zich na deze zware nacht en het korte slaapje niet echt lekker fit. Haar moeder kwam ze in de kamer tegen, die haar hartelijk kuste. Toen voelde ze, dat er onder de idiote kamerjas, die haar moeder droeg, geen andere kleding aanwezig kon zijn. Ze besloot bij haar plan te blijven, niets vragen voor ze op weg waren.
» Slaapt mijnheer nog ?«« was haar enige vraag. Moeder glimlachte.
» Jouw mijnheer is allang de deur uit om vers brood te kopen. Maar eerst eten we en dan ga jij je koffers pakken. Direct na de lunch vertrekken we.«

Het leven in België heeft haar wel helemaal uit de Italiaanse levensstijl gehaald !
In plaats van een siësta, moet je koffers pakken ! Om twee uur stonden de koffers in de auto.

Daniela dankte haar weldoener uitgebreid en hartelijk. Zij beloofde onmiddellijk te schrijven als ze terug was in Parijs.
Ze stapte in en maakte het zich gemakkelijk voor een lange rit. Haar moeder hoopte nog een hotelletje in de buurt van Straatsburg, of Basel, of Freiburg te kunnen bereiken.
Door haar moeite zich behaaglijk te installeren, had ze geen aandacht voor wat er bij het afscheid van haar moeder met Fabio gebeurde. De grote blauwe hoed op het hoofd van haar moeder had een belachelijke positie ingenomen en mijnheer Scuzioni had moeite zijn gezicht af te vegen met een grote blauwe zakdoek.

Haar moeder ademde zwaar toen ze zich achter het stuur liet zakken. De bloes was niet correct gesloten en ze had echt vijf minuten nodig om weg te kunnen rijden.


Daniela wilde het gesprek niet opgeven, maar maakte de fout om op te merken, dat zij, haar moeder, iets voor haar bleef verbergen, want de hoeveelheid parfum, die ze vandaag gebruikte was een veelvoud van het normale.
Ornela bloosde heftig en de snelheid van de auto nam toe.

Daniela kreeg een angstgevoel.
»» Wees eens lief en doe het een beetje langzamer aan, wil je ?««
Ze waren Milaan al voorbij toen ze in slaap viel. In Como dineerden ze vroeg ze en om Zwitserland door te rijden hadden ze vier uur nodig. Even na tienen vonden ze een hotel in Breisach, een stad met een Duits en een Frans deel. Haar moeder ging direct slapen en Daniela kreeg geen kans haar vragen te stellen.

De volgende morgen was Daniela al vroeg op en kocht een ansichtkaart in de hal van het hotel.
Aan een tafeltje schreef zij
» Lieve professor van me ! Ik ben diep dankbaar voor alles, dat u voor me deed en dat u nog aan mij heeft beloofd. Een vader zou zich niet beter en mooier voor zijn dochter kunnen inzetten. Ik zal u mijn hele leven niet vergeten. En ik zal iedere avond bidden dat we elkaar weer gauw in uw gastvrij en prachtige huis zullen terugzien. Uw Daniela .«






 

Het Weerzien. deel 1


Ondanks de warmte, die door de straten van Wenen dwaalde droeg de oudere man, die het afé binnenkwam een grote zwarte hoed. Toen hij maar twee meter van de ingang was, snelde al een kelner naderbij om met de nodige onderdanigheid de hoed in ontvangst te nemen.
»Goede morgen!, mijnheer Scuzioni!« en zijn collega's in de buurt van het buffet antwoordden in koor »Goede morgen!, mijnheer Scuzioni!«
De kelner, die de hoed had aangenomen, was al weer bij hem om de stoel achteruit te schuiven, waarop Fabio Scuzioni, wanneer hij in Wenen was, zijn plaatsje had.
Pas toen hij zat, deed hij zijn mond open. » Wil je zo goed zijn mij een glas ijsthee te brengen ?« De kelner was al weer weg en na tien minuten kwam hij terug met het bestelde. Het schoteltje onder het glas rinkelde op het marmeren tafelblad.
» Hoe maakt u het ?« kwam de chefkelner vragen.
» Ik maak het goed, dank je als je maar niet verder naar mijn gezondheid vraagt. De oudedag is het meest onaangenaam, wat er is in een mensenleven!«.
De chefkelner deed moeite om niet te gaan lachen.
»Hebt u al eens over het alternatief nagedacht?« vroeg hij met een ernstig gezicht.
De zwarte ogen straalden onder de enorme, net zulk zwarte wenkbrauwen en nam de gezichtsuitdrukking van de chefkelner goed op.
» Helmut, Helmut !! Dit klinkt, alsof je dankbaar ben om mijn leeftijd ?«
» Mijnheer Scuzioni, u bent het die dankbaar moest zijn !! Onze van Beethoven was op deze leeftijd al 25 jaar doof. Onze Mozart werd nooit zo oud al u nu. U hebt nooit een bril nodig om van uw lessenaar te kunnen lezen. Uw oren functioneren perfect. Het schijnt uw enige hobby te zijn om door onze straten te dwalen. U doet uw luisteraars zich in de hemel wanen. Waarom in hemelsnaam klagen ??«

Fabio antwoordde niet en keek strak voor zich uit. Werkelijk, het was inderdaad al bijna 40 jaar geleden, dat hij in zijn vaderland Italië een prijs won om zijn beroep hier in Wenen te perfectioneren. En ontelbaar waren de keren, dat ik terug kon komen. Als gast en als gastdirigent bij de Opera.

Vanwege zijn vijf en vijftig jarig jubileum was hij uitgenodigd naar Wenen terug te komen om iets te doen, waar hij al veel jaar zin in had gehad. De opera had zijn voorkeur en hij beleefde daar genoegen aan in de laatste vijf en twintig jaar. Daarvoor had het dirigeren van filharmonische orkesten zijn voorkeur, dat duidelijk ook zijn eigen muzikaliteit beïnvloedde.
Deze begon met de viool. Zijn moeder was van Hongaarse afkomst en stuurde hem in die richting. De viool was het mooiste instrument. Totdat de catastrofe begon. Fabio schudde krachtig zijn hoofd, hij wilde niet in trieste herinneringen vervallen. Het weer was mooi en de chefkelner had gelijk. Hij moest echt dankbaar zijn. Langzaam en luid dronk hij zijn thee. Weer zo'n oude gewoonte thee drinken tegen de warmte.
En zo gingen zijn gedachten toch weer terug naar Italië, zijn Italië van jaren geleden. Zou hij dan maar een glas wijn nemen ? Nee, dat moest hij ook weer niet doen.
Door de warmte kon hij zo dronken worden en dan zou hij zeker zijn gedachten en herinneringen niet meer baas kunnen worden. Hij zwaaide even met zijn hand en de kelner kwam weer aanlopen.
» Heb je voor mij een krant van vanmorgen?« vroeg hij. Na een minuut had hij die voor zich liggen. Hij pakte zijn bril, die hij voor de korte afstand nodig had. Op de derde bladzijde vond hij wat hij zocht. Zijn aankomst was al gemeld. Hoewel hij op het station niemand had gezien, toen hij gisteren in de vroege avond was aangekomen. Hij was nieuwsgierig naar wat de journalisten schreven.
Ja, het concours, natuurlijk. Hij was vier maanden eerder per brief geïnformeerd. Er waren acht kandidaten. Een Australiër, een Japanse twee Russen, een man en een vrouw, een Belgische, een Portugees, een Zweed en een Israëlische. In de krant las hij, dat hij niet alleen uit ontzag voor zijn persoon voor de muziek in Europa was uitgenodigd. Maar ook omdat hij al vele jaren op de bres stond voor de promotie van jonge muziek-uitvoerenden. En de laatste reden was, dat hij niet bekend was bij de jonge violisten.
Ooit had hij al eens gelezen, dat een dirigent kon worden verweten, dat hij het spel van kandidaten door zijn orkestleiding had beïnvloed. Maar het ging niet over Oostenrijk en niet over violisten. Hij kende de namen van de huidige kandidaten werkelijk niet. Morgen moest hij de eerste concertrepetitie leiden. Samen met de eerste drie kandidaten. Deze moesten dan optreden met een kamermuziek-werk 's middags en 's avond een soloconcert met het orkest spelen. Op donderdag volgden de drie volgende kandidaten, die de gelijke opdrachten hadden en op vrijdag de laatste twee. Zaterdagmiddag was de halve finale en zondagavond de finale, waaraan de twee prijswinnaars moesten deelnemen. Er zouden dan in principe dertien vioolconcerten moeten worden gespeeld.
Fabio had de uitnodiging aanvaard, om juist hiermee te bewijzen, dat een acht en zestig jarige grijsaard jong en geestrijk genoeg was zo'n programma met jongelui aan te kunnen. Hij hoopte voor zichzelf wel, dat ze meer met hun viool dan met hun zenuwen zouden spelen.
Al lezend bereidde bij zich op zijn taak voor. Het was een goede zaak met je werk bezig te zijn, vooral als het ook nog je hobby is! Met een handbeweging vroeg hij de kelner zijn rekening te brengen.
Ooit probeerde de oberkelner hem als gast van het café te willen beschouwen. Maar dat had hij resoluut afgewezen. Nu wisten alle kelners het. Onze maestro betaalt de hele rekening, doch nooit zouden ze een fooi krijgen ! Maar alle kelners, die de laatste avond geen dienst hadden, konden op een vrijkaart rekenen voor het slotconcert.
Terug in zijn hotelkamer bekeek hij opnieuw de lijst met deelnemers. Geen enkel bekende naam bij. Gelukkig, dan hoefde hij zich daar niet druk om te maken. Morgen zou hij de complete lijst krijgen, niet alleen met de namen, maar ook met de vioolconcerten, die gespeeld zouden moeten worden. Hij lachte stil voor zich uit.
Opnieuw zouden de conservatoria niet zo moedig zijn een modern concert te programmeren voor hun kandidaat!
> Goede nacht, Lieve Heer< en las verder naar gewoonte het Te DEUM.
De tweede dag begon met het normale ontbijt in de rumoerige ontbijtzaal van het hotel. Het meest opwindend was zijn glas sinaasappelsap. Fris, goed van smaak en gezond. Om acht uur was hij al op stap naar het theater. Onderweg nog even zijn bakje koffie in Italiaanse stijl. Via het Volkspark bereikte hij het theater.
Daar was alles nog in diepe rust, de herrie van de straat, die hem tot hier begeleide, was nauwelijks meer te horen. Hij ging naar de dirigentenkamer. Daar keek hij naar de oude foto's, die aan de wanden hingen. Een poetsvrouw kwam binnen, die vast een Turkse echtgenoot had ! Hij begroette haar hartelijk want de vrouw was erg belangrijk voor hem. Zij moest er voor zorgen, dat hij geen aanval van zijn allergie zou krijgen.
Er was geen grotere schok denkbaar dan een dirigent, die in een niesbui zou uitbarsten ! Kort na negen uur kwam de directeur binnen stappen, die was door de portier al gewaarschuwd dat hij was aangekomen. Er volgde een kort, hartelijk gesprek. Ze kenden elkaar al zo'n twintig jaar. Soms waren er ruzies, maar ze gingen altijd uit elkaar na het drinken van een goed glas wijn.
»Om tien uur kunt u over het complete programma beschikken. De partituren liggen klaar na twee uur vanmiddag en de eerste orkestrepetitie is om vier uur. U kunt over het orkest beschikken tot zeven uur vanavond. Vanmorgen om elf uur komt de eerste kandidaat. Die gaat op z'n laatst om een uur weg en zo kunt u met de orkestleden lunchen. Om vier uur zal de volgende kandidaat er zijn om te repeteren en zo verder.«
Scuzioni glimlachte, ging het restaurant binnen dronk mineraal water en liep de concertzaal in. Hier ging hij op de vierde rij zitten en sloot de ogen. Na een kwartier kwamen de orkestleden het podium op, pratend, lachend en schertsend Bijna direct daarna begon men te stemmen.
De directeur kwam binnen en ging naast hem zitten. Hij raakte licht zijn arm aan en hij werd wakker. Hij lachte en zei » Een oude kerel als ik heeft maar een paar uur in bed nodig. Alleen al vanwege de angst, nooit meer op te staan. En gisteravond was ik toch al vroeg in bed!«
Vlot genoeg voor zijn leeftijd ging hij de vijf treden naar het podium omhoog. Hij groette de musici met »Waarde broeders !« en de repetitie begon. Eerst een vioolconcert van Bach, het tweede was er een van Mozart en het derde het vioolconcert van Elgar. Dat concert kende hij niet zo goed, hij had het een keer gespeeld met een Japanse violiste in Londen. Zij waren klaar en even over elf kwam de eerste kandidaat binnen. Ze konden op tijd beginnen en dan ook op tijd eindigen.
De middag en de avond gingen net zo vlot. In zijn kamer ondervroeg hij de drie kandidaten, maar geen van hen maakte op hem een buitengewone indruk. Werkelijk goede vioolspelers, je, zelfs beter dan die welke men gewoonlijk voor de radio hoort spelen. Maar ze waren dan ook al door de voorronden heen gekomen.
Hij besloot deze avond vroeg naar bed te gaan, maar eerst nog even in het Volkspark te gaan wandelen.
De volgende dag was het mooi weer en niet te warm. Hij wandelde langzaam door het park met de bedoeling om zijn koffie in zijn geliefde café te drinken. Een paar meter voor hem, in de zelfde richting maar aan de andere kant van het pad wandelde een vrouw. Niet zo jong meer, grijze haren, een rok met lichte, kleine bloemen, sportschoenen. Het beeld trof hem in een klap. Met enige verwondering hield hij de pas wat in. Verwonderd, want de verschijning deed hem aan iemand denken. En hij besloot hoe dan ook haar te volgen. Tevreden stelde hij vast dat de vrouw ook van plan bleek, zijn café te bezoeken. En geholpen door de grote parasols boven de tafeltjes kon hij ongemerkt zijn vaste plaats bereiken. Zij kon hem daar niet zien, terwijl hij op het gemak haar kon bekijken. De kelner ditmaal was een jonge man, die hem niet kende. Vandaar dat de begroeting zeer bescheiden maar wel vriendelijk was en hij was hier echt blij om. Terwijl hij op zijn koffie wachtte nam hij zijn krant, van waar hij zijn slachtoffer eens goed op nam. Zij leek hem een landgenote of een Spaanse. Men kon zien, dat haar haren diepzwart geweest waren. Haar ogen waren verborgen achter de bijna zwarte glazen van haar zonnebril. Maar het meest opmerkelijk was haar nog jong-lijkende huid, die aan het hoofd en hals goed zichtbaar was. Die was gladder, dan men bij een niet zo'n jonge vrouw meer zou verwachten. Hoewel het terras er uitnodigend genoeg uitzag waren zij en hij nog de enige gasten.
Hij deed zijn best zijn interesse niet te laten blijken. Toch schrok hij, want zij stond op en kwam in de richting van zijn tafeltje lopen. Ondanks de warmte droeg zij dure, lichte zomerhandschoenen. In haar linkerhand hield ze een mooi barnstenen sigarettenpijpje. En heel beleefd vroeg ze hem om een vuurtje.
Hij ging nog zodanig op in zijn interesse en verwondering, dat hij haar in het Italiaans antwoordde » Neem me niet kwalijk, maar ik rook niet!«.
De ogen achter de donkere zonnebril dansten en in de zelfde taal vroeg de dame »Waarom zou ik een Italiaanse zijn ?«
Eerst antwoordde hij niet. Zij haalde haar schouders op en hij zei opnieuw » Neem me niet kwalijk« Hij pakte zijn krant, ging verder met lezen terwijl de dame licht verstoord zich omdraaide en naar haar plaats terug liep. Nog voor half elf kwam hij in het Concerthuis aan, maar zijn gedachten waren nog steeds in het Volkspark bij de opmerkelijke vrouw.
De repetities begonnen en een paar keer trof hem de blik van de concertmeester. Hij begreep, dat hij er niet helemaal met zijn gedachten bij was en dat was merkbaar. Hij vond het jammer voor de kandidaten en toen hij hen na afloop als gebruikelijk naar achter vergezelde, verontschuldigde hij zich voor zijn gebrek aan concentratie.
Bij het concert 's avond ging alles weer veel beter. Alleen, toen hij na het applaus na de laatste kandidaat terug op het podium kwam om zich buigend voor het publiek te bedanken, zag hij de vrouw opnieuw. Op de vierde rij, de hoekplaats van het middenpad. De aanwezigheid van de handschoenen was opmerkelijk. Zij applaudisseerde, zoals hij dat kende van de nieuw-rijken, die door heel Europa de muziekzalen bezochten. Zij strelen meer hun handen, dan ze er mee klappen.
Hij besloot een taxi aan te houden om naar het hotel terug te gaan. De deur naar zijn balkon bleef dicht, hij nam een bad en ging naar bed. Maar de slaap wilde niet komen. Hij kreeg hoofdpijn van al zijn overwegingen en gedachten. Om twee uur hoorde hij een harde knal in de kamer naast hem, maar hij wist niet, of hij al geslapen had en dit gedroomd had of dat het realiteit was geweest. Het was alsof hem de bliksem op het zelfde moment getroffen had en bijna bewusteloos viel hij terug op bed. Voor meer dan 40 jaren...
⌛ ⌛ ⌛


»Mijn ouders zijn vanavond bij mijn grootouders, ik blijf buiten! Kom je naar me toe ?« »Natuurlijk. Wat gaan we doen ?«
» Net als zes jaar geleden, ik wil schommelen !«
» Is het veel te warm voor. Je zult gaan zweten en een kou vatten. Dan ben je weer ziek en mag je weer het huis niet uit!«
» Ja, en dan kunt je me weer niet zien, he?« » Dat vind ik net zo vervelend als jij !«
Zij holde naar de schommel. Haar benen zwaaiden dan lui van voor naar achter en weer terug. Ik kon dan zien, dat ze in gedachten ver weg was. Maar waarheen ?

Al haar 14 jaren was ze thuis geweest. De enige ontspanning had haar de school gebracht. Maar ze was te ongeduldig voor de school en het leren. Nu zat ze in de stad in het middelbaar onderwijs, op een school, die door nonnen werd geleid. Daar waren alleen meisjes. De enige jongens die ze kende - en dan juist in haar leven tot nu toen - waren haar broer Mauro, die van mijn leeftijd was, en de buurjongen van de andere kant Guido, die net zo oud was al mijn broer, 16 jaar. Haar vader, mijnheer Fictualio had zijn wingerd direct achter onze huizen. Haar moeder, was net als mij moeder, leidster in de kleuterschool. Mijn vader, was net als de andere buurman, Bretalli spoorman, die ook nog twee dochters had, die een weinig ouder dan wij waren. Achter ons huis in de flinke tuin was een grote boom, waar vanaf een van de takken de schommel hing.
En weer achter de wijngaard liep de spoorbaan naar Faenza. Tussen de spoorbaan en de wijngaard was ons riviertje, 's zomers maar 13 meter breed, maar er was altijd wel genoeg water om in te zwemmen. Op en bij de rivierdijk waren wat kleine bossages, die altijd goed dienst deden als omkleedcabine, wanneer we gingen zwemmen.
's Avonds na een warme dag, als het rond negen uur donker werd was de lucht vol geuren. De geur van de druiven en de ontelbare bloemen, die in de tuinen en langs de dijk bloeiden. Na het avondeten, dat bij ons natuurlijk ook om half acht op het programma stond, dan was onze hele omgeving overvol. Vol van die geuren en van geluid. De krekels waren in een constante wedstrijd met de vogels, wie het meeste lawaai konden produceren. Het kon mij nooit wat schelen, wanneer de dag voorbij en de avond begonnen was. Ik was niet bang om in donker weg te gaan, ook niet over de velden.

Het was na het avondeten, dat we samen de tuin in gingen. Ornela droeg een witte, dunne japon, die al wat prijsgaf over haar al mooie lichaam. En dat bij mijn moeder al een paar keer een hoofdschudden had veroorzaakt. Natuurlijk wist ik van de zaken tussen mannen en vrouwen, mijn ouders waren actief genoeg!
Wanneer de deur van de ouderlijke slaapkamer op slot gedaan werd, wisten mijn broer en ik al voldoende, wat er zou gaan gebeuren. Al gauw hoorden we dan onze moeder, soms hardop, soms zachtjes kreunen » Ahoj ! Ahej ! Jah !« En mijn vader lachte dan dikwijls luidkeels en riep soms » Nog een keer, kom op !«.
Mijn broer spotte dan » Nou staat ie op z'n kop !« en daarmee bedoelde hij vast niet zijn hoofd! Dan renden we zachtjes terug naar onze kamer en we bleven door een spleet in de deur naar hun deur kijken.
Ik herinner me twee keren. De eerste keer probeerden ze gelijktijdig door die deur naar buiten te komen. De onderbroek van mijn vader en mijn moeders nachthemd waren nat, alsof ze vergeten waren hun kleren los te maken alvorens de wc te gebruiken. Bij de tweede keer was mijn vader naakt. In zijn armen droeg hij mijn moeder. Haar knieën waren zo hoog opgetild, dat het nachthemd, dat mijn vader vanaf de borst bedekte omlaag viel als een natte dweil. De blanke huid van dijen en billen was nat van het zweet. Met haar armen rond mijn vaders nek probeerde ze een paar keer hem op de mond te kussen. Mijn vader slingerde alsof hij dronken was.
Toch was het niet dit aanblik zelf, dat ik de hele scene niet kon vergeten. Dat kwam echter door mijn broer, die vlak achter me stond. Toen mijn ouders beneden waren en we het geluid van stromend water hoorden, deed hij onze deur helemaal dicht en bleef er echter voor staan. Ook op zijn voorhoofd waren kleine zweetdruppels en zijn adem ging zacht-fluitend. Ik schrok me dood, maar hij lachte zachtjes. Hij trok zijn nachthemd omhoog en toen schrok ik echt. Hoe moet dat ooit weer goedkomen? Zijn penis was minstens twee keer zo lang en stond als een boog omhoog ! Hij fluisterde » Dat zal jou ook eens overkomen, mijn kleintje !« En met twee stappen stond hij, nu zwaar hijgend vlak voor mij. » Nu niet meer kijken ! Niet kijken !« en toen erg snel » Je moet hem pakken! Pak hem in je hand !« Voor dat ik me bewust was, wat er gebeurde, was de warme trillende staf in mijn hand en voor ik hem weer kon loslaten, spoot die. Mijn broekje en mijn hemdje waren drijfnat als het nachthemd van mijn moeder.
» Zeg daar nooit iets over ! Spreek hier nooit over ! Zweer het me, je moet het me zweren!«
Eerst aarzelde ik en toen zwoer ik, dat ik het nooit zou zeggen. Maar 's morgens vroeg, vroeg ik hem » Maar wat moet ik zeggen, wanneer mama naar mijn vieze kleren vraagt ?« Lichte paniek in zijn ogen. » Je hebt het gezworen, je hebt het gezworen ! Het beste is dat je nu naar de wc gaat en vergeet je broek uit te doen !«
In het volgende half uur zwoer ik nog vele nieuwe eden ! Nooit meer iets onder ede aan mijn broer beloven! Maar mijn verbazing werd nog groter, toen mijn moeder geen enkele opmerking maakte of boos werd. Ik hoorde haar tegen mijn vader zeggen » Nu is Fabio ook een grote jongen!«. Maar ik begreep daar niets van en ik zweeg.
In de zomer van het jaar daarna waren we met z'n drieën naar het strand. In voorafgaande jaren was het normaal geweest, dat we ons gewoon op het zand omkleedden. Ornela, voor mij onbegrijpelijk, aarzelde echter dit keer, terwijl ze me met de ogen zocht, voordat ze de knoopjes op haar rug losmaakte en haar jurkje op het zand viel. Toen ik naar haar toe liep, maakte ze een zacht geluid en draaide ze zich direct om. Alsof ze zich tegenover mij moest verdedigen. Een hand deed ze omlaag, maar tussen haar vingers door zag ik dat haar buikje minder blank was dan vroeger. Allemaal zwarte haartjes als de snor van mijn opa. En op de plaats erboven waren nu twee heuveltjes, waar bovenop een rood kersje prijkte. Mijn handen vielen omlaag en ik stamelde een verontschuldiging. Ornela schoot in de lach, wat beschaamd maar zei geen woord. Wij bleven er maar kort.
En 's nachts gebeurde, wat ik bij mijn broer had zien gebeuren. Mijn onderbroek zat aan mijn laken vast! En ik schaamde me. Mijn moeder kwam naar boven, nadat ze me voor de derde keer had geroepen en ik nog niet beneden was.
Nu vroeg ze aan me » Heb je dat nu wel zelf gedaan ?« Ik kon alleen maar knikken. En ik verbaasde me, toen ze me op mijn hoofd kuste !
Maar het afscheid van mijn kindsheid was nu wel achter de rug.

De schommel knarste zachtjes. Ornela was echt aan het schommelen. Als een wit vogeltje in het donker-wordende avondlicht. Toen haar rok omhoog woei liet ze het zo, ze had echt nog last van de warmte. Zonder een woord wenkte ze me, dat ik haar moest volgen en ze holde naar de rivier. Zonder de daartoe aanwezige bosjes te gebruiken liet ze eerst haar jurk op de grond vallen, dan haar sandalen en haar broekje. Een zachte plons en haar jonge lichaam was in het water verdwenen. Na vijf meter kwam ze weer boven, zwaaide haar zwarte natte haren op haar rug en verdween opnieuw. Voor de tweede keer wenkte ze me, dat ik ook het water in moest komen. Ik kleedde me uit, behalve mijn onderbroek, want ik voorzag, dat als ik nu het water weer uit moest, mijn mannelijkheid zeker aan haar zou moeten tonen, waaruit zij dan zou opmaken, dat ik haar wilde beminnen. Maar tien minuten na het bad begonnen was, kwam alles vlak achter elkaar. Ik zwom nog een eindje van haar vandaan, vanwege de persoonlijke veiligheid, toen zij de oever al weer beklommen had en als een bruin-witte vlag, die door een vlaagje wind wordt beroerd, wegholde. En ik zag haar de hele verdere week niet meer. Onze relatie bleef in deze fase. Kussen waren toegestaan en als ik dan eens spelenderwijs een borst aanraakte, greep ze me met alle kracht in mijn kruis. Kort na haar zestiende verjaardag kwam ik van het muzieklyceum thuis. Het was half tien en ik hoorde beneden mijn raam de schommel weer licht knarsen. Zachtjes liep ik naar het raam toe. Ornela lag min of meer op de schommel en had een badpak aan. Fernando stond voor haar. Iedere keer, wanneer hij erbij kon, raakte zijn handen haar borstjes aan en duwde ze dan zo uit het badpak. Wanneer zij het dichts bij was, kon hij beide kussen. Fernando was niet gekleed en zag eruit alsof hij net het water uitgestapt was. Ik ging niet dichter bij het raam staan en wilde net weer terug lopen de kamer in, toen er twee schreeuwen klonken. Fernando kwam klaar en Ornela was geschokt door deze eerste ervaring, die haar hele badpak besmeurde. Alleen had zij geen keus, ze kon niet uit de sterke armen van onze buurjongen wegkomen. Toen bleek, dat ze een goede opvoeding van haar moeder had gehad. Ze trok haar rechter knie op en trof keihard de jongen op het meest ongelegen ogenblik op de meest ongelegen plaats. Fernando opende zijn armen en Ornela holde weg. De jongen viel over de schommel, waar hij luid moest overgeven.
Ik kon niet in slaap komen, mijn gedachten liepen door elkaar als mensen in een stationshal. Ik kon niet helder denken. In mij streden het verlangen om eens met haar naar bed te gaan met die van afschuw over haar gedrag tegenover onze buurjongen.
Na de zomervakantie, waarin de met de hele familie een huisje gehuurd hadden in Milano Marittima ging ik voor twee jaar naar een muziekschool ter voorbereiding van het conservatorium in Bologna.
Toen ik daar in het tweede jaar was vroeg de dirigent van het conservatoriumorkest of ik de muziekbibliotheek wilde verzorgen voor hem. Dankbaar en gaarne aanvaarde ik dat werk. Onze verhouding veranderde van zakelijk in vriendschappelijk en de volgende zomervakantie vroeg hij me, of ik op zijn auto wilde passen. Hij zou met zijn vrouw een reis door Amerika gaan maken. Natuurlijk stemde ik toe en zo groos als een aap kwam ik per auto in ons stadje aan!
De derde dag hoorde ik, dat Ornela zou aankomen uit Ferrara, waar ze de kunstacademie bezocht. Toen ik me de volgende morgen bij het raam van mijn kamer stond te scheren zag ik haar voorbij lopen. Het was een hele vrouw geworden ! De dunnen lichtrode bloes was een ware schatkist en de lichtblauwe rok accentueerde haar mooie bruine benen. Ik weet niet of het toeval of volgens plan was maar ze keek naar boven en riep luid » Mijnheer WitBaard, goede morgen!«
Na de lunch spraken we af morgenmiddag naar het strand te gaan, natuurlijk met de auto. Ik zou haar van huis afhalen. Om vier uur belde ik aan en ze vroeg me binnen te komen. Het was doodstil in huis. Ze vertelde, dat haar ouders vanwege de verjaardag van een tante daar op bezoek waren. Ze riep me boven te komen, het was bijna donker in haar kamer door de gesloten zonne-luiken. Zo drong in ieder geval de hevige warmte van buiten niet naar binnen. Ze stond voor me en ik merkte, dat ze bijna even lang was als ik. Ze sloot de ogen en kuste me hard op mijn lippen. Van harte, maar niet vurig. Ik sloot ook mijn ogen tot ik een zacht geluid achter haar hoorde. Ik deed de ogen weer open en keek in de hare. Zulke mooie ogen had ik nooit eerder gezien. En ik merkte, dat ze begreep, wat ik dacht. En zo werd ik haar slaaf. Ik hoorde opnieuw wat geruis en het geluid van vallende kledingstukken. Ik verstijfde, wilde zien of haar lichaam zonder kleren net zo mooi was, als het gistermorgen scheen in de volle ochtendzon. Maar iedere poging om mijn blik af te wenden werd door haar bestraft door haar ogen. Als zweepslagen zonden die stralen uit, dat, zelfs al was ze naakt geweest, ik nog alleen die twee donkerbruine ogen en haar vochtige lippen, die iets geopend waren, kon zien. Toen draaide ze zich om, om van haar bed een mini-bikini te pakken, die ze had klaargelegd. En de betovering was over. Ik zag een prachtige rug en een hemels achterwerk. Met drie bewegingen was ze klaar voor het strand en een strandjurk verborg al het moois. Ik borg haar baddoeken in mijn sporttas en we reden naar het strand.
Op deze plaats reikt het bos bijna het strand. De lucht was vol dennengeur vermengd met die van de zee. Hier vonden we een lege plek in de schaduw. We praten, we zongen samen, ik had mijn gitaar bij me. We namen een bad, we zwommen en sliepen naast elkaar in de zon. Het zout van het water maakte, dat er een wit vlies op onze huid kwam. Toen de schaduwen weer langer werden ging ik naar het water terug om het zout af te spoelen. Ik wilde me afdrogen en dan naar huis terug te gaan. Toen ik terug kwam op ons plekje zag ik haar niet meer. Maar wat geknars deed me opkijken. Daar was ze. Ze was in het bos wezen plassen en haar bikini had ze uitgedaan. Met haar groene baddoek probeerde ze het zout uit haar zwarte haren te verwijderen. Dat lukte niet, noch van boven, noch vanonder. Als een beeld van een Griekse godin stond ze daar, ik had geen idee of ze me wel zag.
Tot ze vroeg » Zou je me niet eens even helpen ?«
Toen we thuis kwamen was het al laat. Ik had onderweg al voorgenomen, me de eerste drie weken niet te wassen, om zo de geur van haar lichaam niet te verliezen. En zo sliep ik in.
Maar zoals het met alle plannen van jongelui in de zelfde omstandigheden gaat, alles gaat totaal anders dan men zich had voorgenomen. Ik zag Ornela niet meer, want die was naar de familie in Bologna gereisd, toen haar ouders daar vandaan terug waren gekomen. En ik moest weer weg voor mijn verdere studies.
In mijn brieven naar huis durfde ik niet mijn ouders naar Ornela te vragen, zelfs in de Kerstvakantie en in de Paasvakantie vroeg ik niet naar haar.

Toen ik in juli naar huis kwam, vertelde mijn vader me onder het eten dat hij interessant nieuws had! Ornela is getrouwd met een mijnbouw-ingenieur, die in België werk gevonden had. Daarom was het ook zo snel allemaal gegaan. Ze gaat daar met hem wonen. Hij is acht jaar ouder dan zij.«
Ik voelde me ziek en ging na het eten naar mijn kamer waar ik drie dagen bleef.

De Derde Dag

Ondanks de reis door de tijd werd hij uitgerust wakker. Hij nam een bad en kleedde zich, het ontbijt vergat hij. De koffie in het Volkspark moest maar genoeg zijn. Kwart voor elf was hij weer in het concertgebouw. De eerst kandidate moest de Belgische mevrouw zijn. Het orkest was al aan het stemmen toen hij het podium opliep. Zijn Goede Morgen klonk als altijd vriendelijk.
De deur van de andere toegang ging open en de jongedame kwam het podium op. De zelfde klap als gisteren trof hem, maar nu hier ! Alleen was het nu de jonge Ornela, iets ouder dan de beminde van destijds en ook, zo scheen, het iets rijper.
Maar de overeenkomst was meer dan treffend. Ze liep makkelijk, ogenschijnlijk zonder zenuwen, de viool losjes onder de arm, als was het een fles wijn. Na een handdruk met hem en de orkestmeester ging ze in positie staan en keek afwachtend naar hem op. Tsjajkovski stond op het programma.
Na de voorgeschreven tijd voelde hij zich niet goed. Als hij nu nog een kwartiertje kon hebben met haar, dan was zij de beste tot nu toe. Maar - hij had die tijd niet meer en hij had beslist niet het recht nu al een oordeel over een kandidaat te hebben.
De repetities waren bedoeld om onderlinge afspraken te maken met de solisten over de te nemen snelheid in bepaalde delen en de aanpassingen in verband met de cadensen.
Toen zij het podium verliet volgde hij haar naar het restaurant om wat mineraalwater te drinken. Zij bestelde koffie en kwam met haar kopje in de hand naar de plaats waar hij al zat te drinken.
»Is het toegestaan voor het concert met u te praten ?«
Fabio voelde zich blij en haalde als antwoord de schouders op. Maar daar had ze niet op gewacht, ze zat al tegenover hem. Ze sprak Italiaans, zodat hij haar vroeg
» Bent u een mevrouw, of een juffrouw ? En hoe komt het dat u mijn taal zo goed spreekt?«
Opnieuw bij haar dat zelfde lachje en het antwoord
» Op de eerste plaats heb ik de man van mijn dromen nog niet gevonden. Op de tweede plaats, mijn ouders zijn beiden uit Italië afkomstig. Mijn vader werkte als ingenieur in een Belgische mijn. Maar hij stierf als echte mijnwerker aan stoflongen toen hij pas vijftig jaar was.«
Fabio knikte en vroeg » Woont uw moeder nog wel steeds in België ?«.
» Ja, hoor! Maar nu is ze ook hier !«
Na dit antwoord nam Fabio haar met nog meer aandacht op. En zij lachte weer.
» Ik vind het jammer dat we daar straks niet even meer tijd hadden om te spelen, maar ik begrijp, dat het reglement voorschrijft, dat ieder kandidaat evenveel kansen krijgt, ook in de repetities.«
Fabio antwoordde niet en zei kortweg
» Neem me niet kwalijk, ik moet nu terug naar de zaal. Tot ziens!«
Hij stond op en de jonge vrouw stond ook op. Zij legde haar hand licht op zijn arm en zei tegen hem »Dank je wel!«
Nu lachte Fabio en keerde zich om.

Volgens de algemene opinie vond men de derde avond de beste van de drie tot nu toe. Fabio vroeg zich oprecht af, wie er morgen dan zou mogen optreden.
En wie in het grandioze slotconcert. Dat tevens zijn afscheidconcert van Wenen als dirigent zou moeten betekenen.
's Middags was de officiële zitting van de jury, samen met de directeur van het concertgebouw en Fabio als dirigent. Hij had echter niet het recht om mee te stemmen over de uitslag van het concours. Maar zijn rol was nodig voor een zeer speciale traditie!
Het was de gewoonte om naast de twee prijswinnaars een derde solist uit te nodigen, maar dan voor een totaal ander instrument. Het werd dan meestal een cellist of celliste.
Fabio had de moed aan de jury voor te stellen, om, als afscheidscadeau de keuze hiervoor dit keer alleen aan hem te laten. Geheel onafhankelijk van de uitslag van de jury. De directeur was er eerst op tegen, maar toen de commissieleden het voorstel wel steunden, stemde ook hij toe. Toen dit gebeurd was, verontschuldigde hij zich en ging direct terug naar de grote zaal en zijn orkest. Daar bleef hij nog een half uur werken. Toen verliet hij het gebouw, moe en een beetje opgewonden.
Het was een half uur na het tweede concert en de deuren gingen open om de jury, in groot gala binnen te laten. Toen de zaal hoorde, dat Daniela Laterfanti - hun favoriet - slechts de zevende prijs gewonnen had, brak er een hels kabaal uit. Geroep, geschreeuw, gefluit ! Het was een schande. Achter de coulissen lachte Fabio. Zij nu, en al vaak eerder was de keuze van de luisteraars een totaal andere dan die van de vakkundige mensen, zij had ook dit keer geen echte prijs.
Het was echt toeval, dat hij, toen hij het concertgebouw verliet, Danielle ontmoette. Hij ging direct op haar af, enigszins verontrust door de tranen in haar ogen. Hij nam haar arm en fluisterde snel » Zeg tegen niemand iets, ook niet tegen je vrienden, zelfs niet tegen je moeder, maar kom morgenochtend naar het café in het Volkspark, om elf uur. Dan drinken we samen onze koffie!«
Zij knikte en met haar mouw wreef ze de tranen van de wangen. Er stopte een auto direct voor de plaats waar ze twee minuten geleden nog stonden. Door de afstand kon hij amper nog het gezicht herkennen, dat al in die auto zat.

Het weer op die zondagmorgen was prachtig maar niet te warm. Hij was opgewekt maar toch ook gespannen geweest de vorige avond. Hij wilde niet nog een keer alle narigheid van vroeger weer een keer beleven. Hij voelde zich niet schuldig aan de gang van zaken toen. Maar het kwam te vaak terug om nog aangenaam te zijn.
Het had niets meer van seksuele fantasieën, had geen ontladingen tot gevolg, het was belastend als een nachtmerrie met beelden, die aan oude engelse griezelfilm deden denken. Maar het was eens een discussiepunt geweest met zijn vriend, de dirigent van het conservatorium-orkest.
Fabio was op een feestje geweest en had een meisje op haar rug willen tikken. Maar omdat zij zich juist omdraaide, kwam zijn hand breed op haar borst terecht en hij had een flinke klap in zijn gezicht gekregen. Met die vraag - waarom mag een rug nu wel en een borst niet - was hij toen naar die vriend gelopen. Die wist ook van zijn eerdere avonturen. Diens raad was toen geweest, dat hij altijd moest zorgen voor compenserende alternatieven.
En het vreemde zou zijn, dat die vaak zich ook onbedoeld aanmelden. En dat was bij hem ook gebeurd. Achter het buffet van het restaurant in het conservatorium werkte ook een meisje, dat voor zover ze al niet over in het oog lopende kenmerken beschikte, zij ook nog goed wist deze, ten toon te stellen.
Ook Fabio viel voor haar charmes en zij vond de knappe, jonge aankomende dirigent ook wel een leuk type om eens mee uit te gaan. Dit gebeurde in de zomer, zeer kort nadat hij gehoord had dat Ornela naar België was vertrokken. Fabio beschikte nu zelf over een Vespa. En Anna DiFurzi logeerde een week tijdens die vakantie in Ravenna bij familie. Fabio zou haar ophalen. Tevoren pakte hij een rugzak in met spullen, die hij dacht te gebruiken. Verder voordeel was, dat een rugzak ook verhoedde, dat hij op zijn Vespa de hele tijd met haar ruim aanwezige borsten in aanraking moest komen.
Hij was van plan naar het strand te gaan, dat hij heel zijn leven al had bezocht. Moeilijkheid was, dat ze daar om een uur of een, half twee zouden aankomen. Veel te heet voor het strand. Dus dan eerst maar naar zijn plekje in het aangrenzende bos. Bij aankomst bleek, dat dit ook voor Anna veelbelovend zou zijn. Terwijl Fabio zijn rugzak leegmaakte, hoorde hij Anna achter zich bezig. Hij had een stapeltje kranten meegenomen, die hij nog moest lezen, er waren een paar stripboekjes voor Anna bij. Maar nu kon hij die vellen mooi gebruiken om zich een beetje tegen de prikkende dennennaalden beschermen.
Toen hij zijn bedje had gespreid, kwam hij overeind en keek zoekend naar Anna. Maar die lag al vlak achter zijn rug. En hij was stomverbaasd. Alsof ze al jaren omgang met elkaar hadden, had zij zich bijna geheel uitgekleed. De textiel, die haar bovenmaten bedekte was onvoldoende om een slip voor hem uit te maken. En rond haar middel droeg ze een kort broekje met zeer wijde pijpen. Hij wilde echt niet weten, of en wat er zich nog onder ophield. Fabio bromde iets van »Slaap ze!«, draaide zich om en hoorde, dat Anna het zelfde deed.
Of het uit een beginnende teleurstelling was, wilde hij niet eens weten. Na tien minuten naar het ruisen van de wind in de bomen te hebben geluisterd was hij er aan toe om zijn ogen echt helemaal te sluiten, toen hij Anna hoorde fluisteren » Niet doen!« Dat kon niet voor hem zijn en daarom reageerde hij niet. Even later klonk het »Houdt je handen thuis!«. Ik kom nergens aan, dacht Fabio, die deed alsof hij sliep.
Maar na weer tien minuten klonk het nu harder » Niet doen, ik kan niet tegen kietelen!« Fabio hief het hoofd en zag Anna wat schokkerig op de grond liggen. Die zag nu ook, dat hij met haar narigheid weinig te doen had. Fabio ging zitten en draaide zich naar Anna. Toen schrok hij geweldig. Zij was in een mierenhoop gaan liggen en die hadden in de rust van het ogenblik haar lichaam geannexeerd. Grote groepen mieren trokken over haar brede dijen haar broekje binnen. Fabio vloekte ! Nou dit weer. Hij begon tegen haar te schreeuwen. »Blijf zo rustig mogelijk liggen, blijf zo rustig mogelijk liggen en laat mij maar gaan!«
Het eerste wat hij deed, was het broekje van haar kond trekken. Er bleek een klein wit slipje onder te zitten. Dat kwam ongewild met het broekje mee omlaag. Maar zo kreeg hij wel een overzicht van wat er zich allemaal afspeelde. » Ga in Godsnaam niet wrijven, dan wordt het alleen maar erger!« Binnen handbereik zag hij twee slagpennen van een vogel liggen en die kon hij goed gebruiken. Met zijn baddoek sloeg hij zoveel mogelijk mieren weg, die op het vlees zaten, liepen. Maar dat had geen effect bij de massa's haren. Daarvoor gebruikte hij die veren. En met succes. Anna zelf had inmiddels haar bh omhoog geschoven en probeerde met de baddoek de mieren van haar borsten te verwijderen. Fabio vergat helemaal waar hij mee bezig was, hij zag alleen maar het gewriemel van al die kleine diertjes, die in hun doen en laten gestoord, zich heftig begonnen te verweren. Door de automatische reacties van Anna werd zijn werk nog bemoeilijkt. Zij begon haar spieren te spannen, waardoor er mieren bekneld raakten tussen haar lippen. Fabio wist niet anders te doen, dan met een kort »Sorry hoor !« hield met zijn vingers haar verkrampte lippen van elkaar en ging ook daar met zijn veren aan het werk. Maar ook dit bleek nog niet voldoende en hij zag maar een weg.
Hij zei tegen haar » Ga op je schouders en je hielen staan en houd je benen van elkaar zoals ze nu zijn. En ga plassen, doe je best om te passen !« Hij had zich nog niet omgedraaid of hij hoorde, hoe zij gehoorzaamde. Toen hielp hij haar overeind en samen liepen ze naar het strand, dat er nog steeds verlaten, maar oh zo heet bijlag. Zonder zich om haar te bekommeren liet hij ook al zijn kleren vallen en trok haar mee de zee in. Daar, net onder water bleven ze tegenover elkaar zitten.
Na twintig minuten was alle spanning wel weggeëbd. »Ik ga onze spullen halen !« Fabio sprong op en holde de korte afstand naar het bos, waar hij zich razendsnel afdroogde en zijn zwembroek aantrok. Hij sloeg nauwkeurig haar kleding leeg en borg dat, op haar bikini na, in haar sporttas. Hij liep terug naar de waterkant en gooide de bikini in haar richting. Op het strand ging hij weer op zijn kranten zitten. Zij kwam in bikini uit het water en ging naast hem zitten. »Ik ga niet meer terug naar dat bos!«, zei ze kwaad, alsof hij het erom gedaan had, volgens een voorgenomen plan.«
»Natuurlijk niet we blijven nu rustig hier zitten«. Hij vroeg zich af, in hoeverre dit tegen haar oorspronkelijke plan ging. Maar zij, noch hij hadden nu nog enige behoefte om elkanders lichaam wat verder uit te proberen. Na een kwartier moest hij toch weer in actie komen. Anna vroeg, of er hier ook mieren konden zijn, ze had tussen haar billen nog zo'n jeuk. Even later was dat nog erger geworden. Dan liet ze haar broekje zakken en draaide ze zich op haar buik. Fabio moest wel kijken en wat hij zag deed hem weer schrikken. Het stukje huid tussen anus en vagina was vuurrood, vol kleine rode stipjes, maar het was niet open. Wat doe je tegen het gif van mierenzuur ? In zijn tas zat een doosje met vaseline en daar smeerde hij voorzichtig de huid mee in. » Ik hoop, dat het helpt, tenminste het jeuken moet minder worden. Maar laat het even intrekken voor je je broekje weer omhoog haalt.«

Zelfs nu, na die vele jaren moet Fabio nog lachen om die twee blote billen, die zo nog een half uur in de zon in het zand moesten blijven. Maar zelfs het vermoeden van een erotisch avontuur waren volkomen weggevaagd.
Zijn vriend-dirigent had hartelijk om het verhaal gelachen en was van oordeel, dat dit nu een adequate compensatie zou moeten kunnen zijn, wanneer de andere schrikbeelden terug zouden komen.

Fabio voelde zich nu in orde. Hij zou een perfecte laatste dag in Wenen gaan beleven, daar was hij van overtuigd ! Een mooi afscheid als dirigent in een stad waarvan hij hield,. Een stad, beroemd om de muziek, die er al eeuwen werd ten gehore gebracht. Een reputatie, waaraan hij ook de nodige jaren had mogen en kunnen bijdragen.
Om tien uur was hij in de Votifkerk voor de hoogmis. Daarna zou hij maar 5 minuten nodig hebben om het Volkspark te bereiken. En daarmee het afgesproken ontmoetingspunt. Hij volde iets van spanning rond zijn maag. Toen hij de kerk verliet, had hij er geen rekening mee gehouden Daniela hier te ontmoeten. Ze zei eenvoud » Goede morgen!« en alsof hij haar vader was stak ze haar arm in de zijne, terwijl ze de trappen omlaag liepen.
» Verwondert het u, dat ik ook in de hoogmis was ?« Hij glimlachte en knikte.
» Het was de enige manier om het hotel zonder mijn moeder te kunnen verlaten !! Na mijn doopsel heeft ze nooit een kerk meer van binnen gezien, zelfs niet als we op vakantie waren. Toch ben ik katholiek opgevoed. Daar heeft mijn lieve vader zaliger voor gezorgd. Maar... dit alles moet ook ons geheimpje blijven, vindt u niet ?«
Toen ze zaten en hun koffie voor zich hadden staan, keek hij haar aandachtig aan.
» Om duidelijk te maken, wat MIJN geheimpje inhoudt vraag ik je aandachtig te luisteren. Samen met bijna alle concertbezoekers had ik met hen dezelfde mening. Maar vandaag is voor mij een bijzondere dag. Ik zal hier mijn laatste concert dirigeren. Het wordt mij afscheid, zeker van Wenen en zijn muziekleven. Vandaar had ik het recht een wens te doen voor een afscheidscadeau. En de toestemming voor dit cadeau heb ik al gekregen. Vanavond zullen de eerste en tweede prijswinnaars kun concert opnieuw spelen. Zoals gebruikelijk. Ook volgens gebruik kont er dan nog een concert, dat altijd door een andersoortige musicus wordt gespeeld.
Maar op mijn verzoek, mag jij nog een keer het concert van Tsjajkovski spelen. Maar noch de journalisten, noch de toeschouwers zullen hier te voren iets over horen of lezen. Dus beloof me, dat jezelf ook geen woord hierover tegen iemand zegt, ook nog niet tegen je moeder! Ik kondig je persoonlijk aan als de voor mij meest belovende soliste, die ook de publieksprijs heeft gewonnen!«
Tijdens zijn verhaal was haar gezicht rood geworden. Twee grote tranen gleden langs haar neus omlaag. Ze stond op. Liep de paar passen naar hem toe en kuste zijn voorhoofd.
De vochtige plek daar moest echter van haar tranen zijn. Ook hij voelde zich ontroerd.
Zijn stem trilde een beetje toen hij haar vroeg » Heb je al plannen voor de vakantie ?« Daniela had haar stem weer inbedwang toen ze hem antwoordde » Dat hangt af van wat mijn moeder van plan is. Ik dacht, dat ze weer hier in Oostenrijk op vakantie wilde gaan.« » Dan nodig ik jou hierbij uit een week in mijn huis te komen en ik geef je daar een masterclass, waarbij we twee nieuwe concerten samen instuderen. Naar jou eigen keuze. Lijkt je dat wat ? Maar ook hierover mag je niet met jouw moeder praten !«
Daniela begon hem nu uitgebreid te kussen en tussen door kon ze alleen zachtjes zeggen » Dank u ! Dank u wel!«

Na het tweede applaus klonk een oorverdovend applaus. Dat nog luider werd, toen Fabio terug op het podium kwam en zich tussen de orkestleden opstelde. Hij deelde in de dank aan solist en orkestleden. Hij begeleidde de Rus uit de zaal, dankte hem en feliciteerde hem met zijn succes. Waarna hij weer op het podium verscheen. Voor hij een woord sprak ging zijn blik door de zaal langs de overvolle rijen met de festival-vierende mensen. Hij probeerde te onderscheiden of er nog familie en bekenden van de solisten onder hen zaten. En waar zaten de mensen van de pers en wie waren er alleen gekomen om van de muziek te genieten ?? Op dezelfde plaats als eerder ontdekte hij de mysterieuze dame, nu in een zwarte japon gekleed. Alsof hij voor het orkest stond hief hij zijn rechter hand en op het zelfde ogenblik zweeg de hele zaal.
»Beste dames en heren. Zoals gebruikelijk en zoals mijn collega's in vorige jaren gedaan hebben vraag ik nu uw speciale aandacht voor de muzikale verrassing van dit jaar. U weet allen, dat ik nu, in uw Wenen, uw mooie stad mijn laatste muziekwerken mag begeleiden. Maar ik stel waarschijnlijk velen van u teleur, wanneer ik u nu geen cellist, organist of trompettist kan presenteren. Maar ik weet, dat ik nu niet alleen aan mijn eigen speciale wens, maar ook aan de wens van veel andere luisteraars kan voldoen, die hier vanavond ook zijn. Als mijn persoonlijke prijs verzoek ik hierbij Danielle Lanterfanti hier op het podium om nogmaals met ons het vioolconcert van Tsjajkovksi te spelen en zij....«.

Verder kwam hij niet. De zaal sprong roepend en schreeuwend overeind en er kwam nu al bijna geen einde aan het applaus. Verder spreken werd hem onmogelijk gemaakt.
» .... hier is zij dan !« Maar dat hoorde alleen maar haar moeder, die overeind sprong en luid begon te applaudisseren. Toen ze weer ging zitten, was haar gezicht nog steeds bedekt met een witte zakdoek.
Spottend dacht hij aan een palet van een portretkunstenaar. Fabio draaide zich om geamuseerd en knikte naar de orkestleden. Toen keek hij naar zijn soliste. Op de neus na leek ze nu al helemaal sterk op haar moeder, meer dan 40 jaar geleden.
De zwarte lange haren. Het mooie gezicht, de blanke huid van de hals en schouders.
Dat alles was naakt boven de diepblauwe lange avondjapon, die zoals ze zo stond haar benen totaal verborg. Aan de fier vooruitstekende borsten kon je zien, dat haar ademhaling niet geheel regelmatig was. Toen zij in zijn ogen keek, vielen alle vorige jaren weg ! Ofschoon hij er nu van overtuigd was, dat ze niet naakt was, keek hij nog een keer. Zijn blik zei haar » Sterkte, mijn beste ! Doe je best ! Succes!« Het moest haar concert worden.
Toen na ongeveer veertig minuten de strijd gestreden was, durfde niemand zeggen, wie gewonnen had. De uitvoering van een concert is als een oorlog voor de componist, wiens werk verdedigd moet worden.
Fabio leidde Daniela naar achter, maar ze moest direct terugkeren, dan nog eens en dan voor de derde keer. Voor de vierde keer vluchtte ze in zijn kamer.
» Kom, mijnheer Scuzioni, kom nog een keer met me mee ?«
» Lieverd, je ziet toch, dat ik al half omgekleed ben, ga maar zonder mij !«
» Nee, ik ga niet meer terug zonder u !«
Hij pakte opnieuw zijn frak en dasje en twee minuten later stond hij opnieuw naast haar op het podium. Twintig journalisten stonden vlak vooraan en lieten hun flitslicht daveren en maakten de ene na de andere foto.
Daniela pakte opnieuw zijn hand. Hij hief die op en kuste de hare. Toen was hij weg, holde hij naar zijn kamer. Die hij drie minuten later weer had verlaten, hollend naar een achterdeur. Een bekende portier had een taxi voor hem geregeld em toen men zich af begon te vragen, waar hij uithing, was hij al verdwenen, En niemand wist waarheen.

Vakantie in Italië

Het was 27 augustus, de voorlaatste dag van de logeerpartij van Daniela in Italië. De oude huishoudster liep al te huilen als ze aan het afscheid moest denken. Ze was van het meisje gaan houden als was het haar kleindochter. Fabio was al vele jaren gewend haar Moedertje te noemen en hij gebruikte dat ook om haar aan te spreken. Zij zelf stak er de spot mee, als hij haar zo zijn genegenheid wilde tonen.
Nu zei hij tegen haar » Ik ben het, die er spijt van moet hebben, dat ze ons weer gaat verlaten. Zou ik dertig jaar jonger zijn, dan bleef ze hier !««
Moedertje antwoordde zuchtend »» Dan zou ik echt jong moeten sterven !««

Beiden speelden hun muziek met toewijding en overgave. De oude vleugel zou straks een goede onderhoudsbeurt nodig hebben. Maar hij zorgde er ook voor dat Daniela kon paardrijden. En gisteren waren ze samen naar het strand geweest. De plaats waar hij zo veel herinneringen had liggen. De scholen waren al weer begonnen en zodoende was het hier erg rustig.
Volgens haar verhalen had Daniela verschillende vakanties aan zee doorgebracht, maar nog nooit eerder in het vaderland van haar ouders. Beide ouders waren steeds bang geweest voor heimwee, nostalgie en dat ze dan niet terug zouden willen naar België.
Toen Daniela het mooie water zag, vroeg ze, of je hier ook kon zwemmen.
Fabio zei eerst nee, het is hier te gevaarlijk. Maar toen ze het voor de derde keer vroeg, zei hij, dat ze niet konden zwemmen omdat ze geen baddoeken bij zich hadden.
Daniela schoot in de lach en toen hij onder de eerste bomen van het bos een plekje gevonden had om te kunnen rusten, draaide hij zich om. Luid lachend smeet zij hem een bundel bonte, lekker geurende kledingstukken in het gezicht. Voordat hij zijn gezicht weer daarvan had ontdaan, was ze al verdwenen. Op afstand een zag hij haar de zee in lopen,

Alleen een zwarte slip bedekte haar prachtig onderlijf. Toen ze na een half uur terug kwam, deed hij alsof hij sliep. Maar zij liep zachtjes naar hem toe en het zeewater, dat uit haar haren droop, viel op zijn neus.
» Maak alsjeblieft geen jonge vent van me,« smeekte hij luid, zonder zijn ogen open te doen.
» Ben ik dan zo lelijk?« vroeg het jonge vrouwtje.
Hij antwoordde » Ik weet bliksems goed hoe een jonge vrouw in jouw leeftijd er uit ziet, ik weet alleen nu niet, of ik naar je moet kijken met de ogen van een man van mijn leeftijd, of met de ogen van de jonge man van weleer !«
»Wanneer u niet naar me zou kijken, dan zou ik u nu willen kussen !«
Toen hij zijn ogen weer open deed, was ze zich met haar hemdje aan het afdrogen. Het zwarte slipje zat als een tweede huid. Maar toen het hemdje werd gebruikt voor haar rug danste twee kleine bergjes met een rode top, hard van het koude water, vlak voor zijn ogen. Dat werd hem te veel, hij sprong op en holde het bosje in.
's Avonds onder het diner vroeg ze hem »» Wilt u er over praten?«« Hij schudde zijn hoofd en toen ze om elf uur naar bed gingen hadden beiden nog geen woord gesproken.

Maar nu is nu en zij maakten hun laatste repetities. Toen beloofde hij haar nog een paar verrassingen. Hij wilde alles in het werk stellen haar verder te promoten, te begeleiden op weg in een carrière, die haar moest voeren naar een top, die hem vroeger voor zichzelf voor ogen had gestaan. Zo had zij meer kans, als hij ooit gehad had.
Nu zaten ze in de tuin met de grote boom, waar vroeger de schommel aan had gehangen. Hij dronk zijn ijsthee en zij had liever een biertje. Ze zwegen, de hele natuur zweeg onder de warmte van de dag. Het was een beeld van volmaakte vrede.
Toen Fabio opstond, zei hij, dat hij eten ging inkopen in het centrum.
Laatste reacties
Geen reacties aanwezig

Door brood i.s.m Blogse © 2007